Powikłania po wszczepieniu implantów piersiowych.
Wyjaśnienia w WikiMedica
Torebka włóknista wokół implantu a pofałdowanie implantu.
Powiększanie piersi implantami to najczęściej wykonywana operacja plastyczna. Specjaliści medycyny estetycznej obiecują imponujący biust, o nienagannym kształcie oraz wymarzonym rozmiarze. A co, jeśli wkrótce po operacji pierś stanie się zdeformowana, implant drastycznie zmieni swój kształt a biust zauważalnie straci na atrakcyjności? Za taką komplikację pooperacyjną może odpowiadać capsular contracture, czyli przykurcz torebki włóknistej (torebka łącznotkankowa).
Tkanka bliznowata, która normalnie otacza protezę, tworząc torebkę może stwardnieć i ściskać implant tworząc przykurcz torebkowy. Przykurcz ten najczęściej jest poprzedzony infekcją, krwiakiem lub wysiękiem płynu surowiczego. Objawy mogą być różnorodne – od odczucia twardości i niewielkiego dyskomfortu do bólu, zniekształcenia, wyczuwania implantu i/lub jego przemieszczenia. W przypadku, gdy ból lub/i uczucie twardości jest bardzo nasilone, konieczny jest dodatkowy zabieg chirurgiczny. Zabieg ten może polegać na usunięciu twardej tkanki bliznowatej lub usunięciu i ewentualnej wymianie samego implantu.
Objawami przykurczu torebki włóknistej może być:
- dyskomfort
- ból piersi
- stwardnienie wokół protezy
- zniekształcenie i przesunięcie protezy (impalntu piersi)
Zabieg kapsulotomii – technika otwarta i zamknięta
Przykurcz torebki włóknistej, powstaje wokół wszczepionego implantu. Jest to fizjologiczna reakcja organizmu na wszczepienie ciała obcego, mająca na celu jego odizolowanie od otaczających tkanek. Taka torebka powstaje wokół każdego implantu i prawidłowo powinna być cienka. Jeśli jednak dojdzie do nadmiernego pogrubienia i nierównomiernego obkurczenia – wtedy dochodzi do deformacji piersi. Takie powikłanie zdarza się u kilku procent pacjentek i wymaga interwencji chirurgicznej – kapsulotomii (ang. Capsulotomy) lub kapsulektomii piersi (ang. Capsulectoma).
Kapsulotomia to zabieg przeprowadzany techniką otwartą lub zamkniętą. Kapsulotomia zamknięta jest techniką mniej inwazyjną, ale jednocześnie – mniej zalecaną. Polega bowiem na ugniataniu lub naciskaniu tkanki otaczającej implant w celu przerwania zbliznowaciałej otoczki; taka technika prowadzić może do pęknięcia i całkowitej deformacji implantu. Bardziej preferowana jest kapsulotomia otwarta, której istotą jest przecięcie torebki tak, aby odtworzyła się ona we właściwym miejscu i umożliwiła właściwą lokalizację implantu. Natomiast całkowite wycięcie torebki łącznotkankowej to kapsulektomia. Rekonwalescencja po kapsulotomii wymaga przestrzegania takich samych zaleceń jak po wszczepieniu implantów. Reoperacja nie chroni przed ponownym pojawieniem się tego powikłania.
Torebka, wokół implantu, która gęstnieje i twardnieje składa się z fibroblastów, kolagenu i naczyń krwionośnych i jest określana jako przykurcz torebki. Jest to odpowiedź immunologiczna układu odpornościowego organizmu na obecność obcych ciał. Powstawanie torebki włóknistej stanowi normalną odpowiedź fizjologiczną, ale kiedy staje się gruba lub kurczy się, ściska implant powodując, że pierś staje się zniekształcona i bolesna.
Zapobieganie przykurczu torebki
Istnieją pewne sposoby, aby zminimalizować ryzyko rozwoju przykurczów torebkowych i obejmują one:
- leki na receptę
- podmięśniowe umiejscowienie implantu
- typ implantu
- rzucić palenie przed zabiegiem
- masaż pooperacyjny
- zewnętrzne leczenie ultrasonograficzne
Pacjenci, którzy nie cieszą się dobrym stanem zdrowia, doświadczyli urazów, leczenia promieniotwórczego lub powikłań pooperacyjnych, takich jak zakażenie lub krwawienie, są bardziej narażeni na takieopisane powikłanie.
Pacjentek zadowolonych z estetyki i komfortu po zabiegu
Źródło: Badania kliniczneSkuteczność w przywróceniu naturalnej miękkości i kształtu piersi
Źródło: Standardy medycznePacjentek bez nawrotu przykurczu w perspektywie 5 lat
Źródło: Konsensus ekspertówPacjent: Pacjentka 1: Kobieta, 35 lat, 5 lat po augmentacji piersi, zauważa asymetrię, twardnienie jednej piersi i widoczne pofałdowanie implantu (rippling). Problem estetyczny i lekki dyskomfort.
- Wyzwanie (Anamneza): Pacjentka zgłosiła się z powodu narastającej od kilku miesięcy asymetrii piersi. W badaniu klinicznym stwierdzono twardą, uniesioną i zniekształconą pierś prawą, z wyraźnie wyczuwalnym i widocznym implantem. Skóra nad implantem była napięta, a na jej powierzchni widoczne było pofałdowanie (rippling), szczególnie w dolno-bocznej części. Pacjentka zgłaszała również uczucie ucisku i dyskomfortu. Obraz kliniczny jednoznacznie wskazywał na przykurcz torebki włóknistej, oceniony na III stopień w skali Bakera.
- Zastosowane rozwiązanie: Po wykonaniu badań obrazowych (USG piersi) w celu wykluczenia innych patologii, pacjentkę zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. Przeprowadzono zabieg kapsulektomii całkowitej, polegający na precyzyjnym, chirurgicznym usunięciu w całości patologicznej, pogrubiałej torebki łącznotkankowej wokół implantu. Następnie dokonano wymiany implantu na nowy, o odpowiednio dobranych parametrach, aby przywrócić symetrię i pożądany kształt piersi.
- Efekt (Wynik): Uzyskano całkowitą redukcję twardości i zniekształcenia piersi. Przywrócono jej naturalną miękkość i prawidłowe położenie na ścianie klatki piersiowej, co pozwoliło na odzyskanie pełnej symetrii biustu. Dzięki usunięciu torebki i wymianie implantu całkowicie wyeliminowano nieestetyczny efekt pofałdowania. Osiągnięto znaczącą poprawę w zakresie wolumetrii i konturu piersi, uzyskując harmonijny i naturalny wygląd. Ustąpił również zgłaszany przez pacjentkę dyskomfort.
Komentarz lekarza: Kapsulektomia z wymianą implantu była w opisywanym przypadku procedurą niezbędną do rozwiązania zarówno problemu estetycznego, jak i medycznego. Samo usunięcie implantu bez resekcji patologicznej torebki nie przyniosłoby pożądanego rezultatu. Zabieg ten pozwolił na skuteczne i trwałe usunięcie przyczyny deformacji, przywracając pacjentce komfort oraz satysfakcjonujący wygląd piersi, zgodny z oczekiwaniami po pierwotnej operacji augmentacji.
Pacjent: Pacjentka 1: Kobieta, 35 lat, 5 lat po augmentacji piersi, zauważa asymetrię, twardnienie jednej piersi i widoczne pofałdowanie implantu (rippling). Problem estetyczny i lekki dyskomfort.
- Wyzwanie (Anamneza): Pacjentka zgłosiła się 5 lat po zabiegu powiększenia piersi z powodu postępującej asymetrii i deformacji prawej piersi. W badaniu klinicznym stwierdzono znaczne stwardnienie piersi (palpacyjnie twarda, nieruchoma), jej uniesienie w stosunku do piersi lewej oraz utratę naturalnego, krągłego kształtu. W bocznej części piersi widoczne było wyraźne pofałdowanie skóry (rippling), a pacjentka zgłaszała uczucie ciągnięcia i dyskomfortu. Obraz kliniczny odpowiadał przykurczowi torebki łącznotkankowej w stopniu III/IV w skali Bakera.
- Zastosowane rozwiązanie: Po wykonaniu badania USG, które wykluczyło pęknięcie implantu, pacjentkę zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. Wykonano kapsulektomię całkowitą, polegającą na chirurgicznym usunięciu całej stwardniałej torebki łącznotkankowej otaczającej implant. Ze względu na deformację starego implantu oraz w celu zapewnienia optymalnego i symetrycznego efektu, podjęto decyzję o jego wymianie na nowy implant o zbliżonych parametrach.
- Efekt (Wynik): Uzyskano natychmiastową i znaczącą poprawę estetyczną. Nastąpiła całkowita redukcja twardości piersi, która odzyskała naturalną miękkość i prawidłowe położenie na klatce piersiowej. Zlikwidowano asymetrię biustu oraz całkowicie wyeliminowano efekt pofałdowania (rippling). Przywrócono prawidłową wolumetrię i naturalny kontur piersi, a zgłaszany przez pacjentkę dyskomfort w pełni ustąpił.
Komentarz lekarza: W przypadku zaawansowanego przykurczu torebkowego, manifestującego się deformacją i stwardnieniem piersi, leczenie chirurgiczne jest jedyną skuteczną metodą. Kapsulektomia, czyli usunięcie patologicznie zmienionej torebki, pozwala na uwolnienie implantu i odtworzenie prawidłowej anatomii piersi. W tym konkretnym przypadku połączenie kapsulektomii z wymianą implantu było kluczowe dla osiągnięcia pełnej korekcji estetycznej, przywrócenia symetrii i zapewnienia długotrwałego, satysfakcjonującego rezultatu dla pacjentki.